ไก่ตราดที่มีชื่อเป็นอันดับหนึ่งสมัยก่อนคือไก่ท่าพริกครับ
ต่อมามีกระจายออกไปหลายที่ผมเข้าใจว่า ต้นตำหรับน่าจะเป็นท่าพริก
เพราะเมื่อสมัย 15-16 ปีที่ผมลงไปท่าพริกนำมาเล่นครั้งแรก
เคยซื้อแถว ๆ เขตอื่นเชิงสู้ท่าพริกไม่ได้ ช่วงหลังขยายมาถึงจันทบุรีครับ
แต่เสียดายผมไปได้มาตอนแรก ๆ เทียวไป 3 ครั้ง ได้มาประมาณ
30 ตัว ส่วนมากไม่ดี เพราะเราทุนไม่มากเราซื้อแต่ไก่หนุ่ม
ๆ ผมเลยเลิกสนใจ ช่วงหลังเลยเล่นแต่ไก่พนัสเพราะไปครั้งเดียวได้เหล่าดีเลยเล่นได้นาน
ไก่ตราดตัวเก่ง ๆ ที่ลีลาเยี่ยม ๆ ตามบ่อนเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเห็นครับ
ไม่เหมือนเมื่อสมัย 10 ปีก่อนมีเยอะ ตอนนี้เห็นแต่ลูกผสมลีลาก็ลดลง
ถ้าเป็นลีลาเหลือร้ายเหมือนสมัยก่อนก็น่าเล่นครับผมว่ารอยเล็ก
ๆ ตีพม่าได้ครับถ้าเราคัดเอาที่วางแผลดี ๆ หรือพวกตียัดข้างตีหลังดี
ๆ ให้เน้นเชิงเข้าปีกอาชีพแบกดั้มไถนานะครับมว่าเล่นได้ครับ
ผมเองก็ชอบ แต่ที่มีปัญหาเท่าที่ผมได้ตราดร้อยมา (ผมอาจจะได้เหล่ากอไม่ดีนะครับ
บุญวาสนาน้อยไปหน่อย) คือ
1. มันตีเปิดแผลช้านะครับ 3-4 ยก ยังไม่เห็นเลือด ผมเลยไม่ชอบ
แต่ก่อนไก่ผมเขาเรียกพวกแข้งสะอาด ถ้าคุณ SA ได้ของดีก็น่าอนุรักษ์พวกวางแผลแม่น
ๆ นะครับ
2. จิตใจไม่ค่อยดี (ของผมนะครับ) ส่วนมากที่ได้มาสู้ไก่ยาก
บางตัวบทจะหนีหนีเฉย ๆ เคยขายให้คนซื้อไปหลายตัวเพราะชนชนะในบ่อน
พอเขาเอาไปชนมันหนีเฉยเลย ผมคนขายเลยขายหน้า เป็นบ่อน
ๆ อายเขาเลยโละสายพันธุ์ครับ อย่างน้องไปซื้อซุ้มใหญ่มาเลี้ยงในปัจจุบัน
แถวดอนเมืองราคาเป็นหมื่น ๆ หลายตัวก็มีปัญหาเรื่องจิตใจครับ
ส่วนตัวเลยยังไม่ประทับใจไก่ตราดจริง ๆ นะครับ
ผมมองปัญหาแค่สองอย่างนี่นะครับเท่าที่ได้สัมผัส ไม่ได้ขัดแย้งใครนะครับ
ผมอาจได้ตัวไม่ดีเอง ถ้าเหล่ากอเราไม่มีปัญหาสองอย่างนี่ผมว่าไก่ตราดก็น่าเล่นน่าพัฒนาครับ
ผู้เขียน
: อ.ตองอู
นำเสนอโดย : ทีมงานซุ้มไก่ชน
